The mediating role of motivation to defend in the relationships between empathy and defending behaviors among Thai secondary school students: a multi-group analysis - Jannapas Tubtimpairoj (Chulalongkorn University, 2020)
การกลั่นแกล้งในโรงเรียนเป็นปัญหาที่ขยายวงกว้างขึ้นและเพิ่มความกังวลในเรื่องสุขภาวะของนักเรียน นักเรียนผู้เห็นเหตุการณ์ที่มีพฤติกรรมปกป้องเหยื่ออาจเป็นแปรตัวสำคัญในการหยุดการกลั่นแกล้งและเปลี่ยนแปลงบรรยากาศของโรงเรียน การศึกษาครั้งนี้เป็นการสำรวจความสัมพันธ์ของความเห็นอกเห็นใจ แรงจูงใจในการปกป้องเหยื่อและพฤติกรรมการป้องเหยื่อจากการกลั่นแกล้งจากเหตุการณ์กลั่นแกล้งในนักเรียนไทยระดับมัธยมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 และมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 1,138 คน (เด็กชาย 43.9% และเด็กหญิง 56.1%) อายุ 12 ถึง 15 ปี (M = 13.83, SD = .66) ที่มีเครื่องมือสื่อสารออนไลน์และตอบแบบสอบถามออนไลน์ครบถ้วน จากการวิเคราะห์อิทธิพลส่งผ่านและการวิเคราะห์พหุกลุ่มด้วยการสร้างแบบจำลองสมการโครงสร้าง (SEM) เพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรในการศึกษาด้วยโปรแกรม Mplus 8.2 ผลการศึกษาพบว่า ความเห็นอกเห็นใจมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับแรงจูงใจที่เป็นอิสระและแรงจูงใจแบบกำกับยินยอมอย่างมีนัยสำคัญและมีความสัมพันธ์เชิงลบกับแรงจูงใจภายนอกในการปกป้องเหยื่ออย่างมีนัยสำคัญ ความเห็นอกเห็นใจยังมีอิทธิพลทางอ้อมต่อพฤติกรรมปกป้องกันเหยื่อโดยตรงและพฤติกรรมปกป้องกันเหยื่อโดยอ้อมผ่านแรงจูงใจภายนอกและแรงจูงใจแบบกำกับยินยอมในการปกป้องเหยื่อ ในขณะที่ไม่พบอิทธิพลส่งผ่านของแรงจูงใจที่เป็นอิสระในการปกป้องเหยื่อจากการกลั่นแกล้ง เนื่องจากนักเรียนไทยอาจมีการสนับสนุนให้เรียนรู้อย่างอิสระน้อยด้วยบริบททางวัฒนธรรม ความคิดและพฤติกรรมอาจได้รับอิทธิพลจากสภาพแวดล้อมนั้น ผลการศึกษายังพบว่าความเห็นอกเห็นใจไม่มีอิทธิพลทางตรงต่อพฤติกรรมปกป้องเหยื่อ ทั้งนี้ พบว่ามีอิทธิพลกำกับของเพศและการรับรู้นโยบายต่อต้านการกลั่นแกล้งของนักเรียนในโรงเรียนอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ ความเชื่อในความสามารถของตนเองในการปกป้องเหยื่อพบว่ามีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมปกป้องเหยื่อ การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าแรงกดดันจากเพื่อนและสิ่งจูงใจจากภายนอกสามารถเพิ่มโอกาสในการแสดงพฤติกรรมปกป้องเหยื่อของผู้เห็นเหตุการณ์ในหมู่นักเรียนไทย อย่างไรก็ตาม การวิจัยเชิงอนาคตจำเป็นต้องให้ความสนใจกับแรงจูงใจที่เป็นอิสระในวัยเรียน ซึ่งอาจสามารถส่งเสริมพฤติกรรมปกป้องเหยื่อได้ต่อเนื่องกว่าปัจจัยภายนอก และควรศึกษาตัวแปรอื่น ๆ ร่วมกับความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ (เช่น ปัจจัยระหว่างบุคคลและปัจจัยตามบริบท)