The effect of proprioceptive training in basketball players with ankle instability - Thanavud Ardkijkosol (Chulalongkorn University, 2007)
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการทำงานของระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟในนักกีฬาบาสเก็ตบอลที่มีภาวะความไม่มั่นคงของข้อเท้าภายหลังจากได้รับการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟเป็นเวลา 6 สัปดาห์ อาสาสมัครเป็นนักบาสเก็ตบอลชายไทยระดับสโมสรที่มีภาวะความไม่มั่นคงของข้อเท้าจำนวน 24 คน แบ่งออกเป็นกลุ่มควบคุมซึ่งจะได้รับการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟแบบไม่ใช้อุปกรณ์ จำนวน 12 คน อายุ 23.58 ± 2.71 ปี กลุ่มทดลองซึ่งจะได้รับการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟแบบใช้วับเบิลบอร์ดเป็นอุปกรณ์ จำนวน 12 คน อายุ 23.75 ± 1.22 ปี อาสาสมัครทั้ง 2 กลุ่มได้เข้ารับการทดสอบการรับรู้ตำแหน่งของข้อเท้า และแรงปฏิกิริยาที่เกิดจากการกระโดดทั้งก่อนและภายหลังการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟ ผลที่ได้จะถูกนำมาทดสอบทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญที่ 0.05 ผลการศึกษา เมื่อนำผลการทดสอบการรับรู้ตำแหน่งของข้อเท้าทั้งก่อนและหลังการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟมาทดสอบทางสถิติพบว่า กลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองนั้นมีค่าความคลาดเคลื่อนในการรับรู้ตำแหน่งของข้อเท้าภายหลังการฝึกลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 เมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการฝึกในเกือบทุกองศาของการทดสอบ และเมื่อทำการทดสอบเปรียบเทียบค่าความคลาดเคลื่อนในการรับรู้ตำแหน่งข้อเท้าภายหลังการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง พบว่ากลุ่มทดลองเกือบทั้งหมดมีค่าความคลาดเคลื่อนในการรับรู้ตำแหน่งของข้อเท้าน้อยกว่ากลุ่มควบคุม ซึ่งจะมีเพียงบางองศาในการทดสอบเท่านั้นที่กลุ่มทดลองมีค่าน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญที่ 0.05 ในส่วนของจุดศูนย์กลางแรงกดที่คำนวณจากแรงปฏิกิริยาที่เกิดจากการกระโดด จากผลการทดสอบพบว่า พื้นที่ของการส่ายจุดศูนย์กลางแรงกดที่เกิดจากการกระโดดภายหลังการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟมีค่าลดลงเมื่อเทียบกับก่อนการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟ ทั้งในกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง จากการศึกษานี้สรุปได้ว่าการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟทั้งแบบที่ไม่ใช้อุปกรณ์และแบบใช้วับเบิลบอร์ดในการฝึกนั้น สามารถทำให้ระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟของข้อเท้าเพิ่มขึ้น ส่งผลให้ภาวะความไม่มั่นคงของข้อเท้าลดลง โดยที่โปรแกรมการฝึกระบบโพรพริโอเซ็ฟทีฟนี้สามารถนำไปใช้เป็นโปรแกรมการป้องกันและการฟื้นฟูในนักบาสเก็ตบอลที่มีภาวะความไม่มั่นคงของข้อเท้าได้