Effect of N-(2-propylpentanoyl) urea on GABA[subscript A] receptor in acutely dissociated rat hippocampal neurones - Suthep Jenthet (Chulalongkorn University, 2002)
ศึกษาฤทธิ์ของ เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรีย และกรดวาลโปรอิก ซึ่งเป็นสารต้นแบบ ที่มีต่อตัวรับชนิด กาบา เอ และไกลซีน ในเซลล์ประสาทที่แยกได้ทันทีจากฮิปโปแคมปัสของหนูแรท ศึกษาโดยการวัดกระแสทั้งมหดที่ไหลผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ของเซลล์ประสาท จากการศึกษาพบว่า เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรีย ในขนาดความเข้มข้นตั้งแต่ 1-300 ไมโครโมลาร์ ไม่มีผลโดยตรงในการที่จะทำให้เกิดกระแสไหลผ่านเข้าเซลล์ประสาทปิรามิด ที่แยกได้ทันทีจากฮิปโปแคมปัสของหนูแรท ในขณะที่เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรีย สามารถออกฤทธิ์เพิ่มกระแสกาบา เอ ตามความเข้มข้นที่เพิ่มขึ้นเช่นเดียวกับเพนโตบาบิทอลและไดอะซีแพม เมื่อเปรียบเทียบกันพบว่า เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรีย ต้องให้ในขนาดความเข้มข้นที่สูงกว่า เพื่อให้มีฤทธิ์ใกล้เคียงกับเพนโตบาบิทอลและไดอะซีแพม โดยยาทั้งสองชนิดมีฤทธิ์สูงสุดต่อตัวรับชนิดกาบา เอ ที่ความเข้มข้น 300 และ 1 ไมโครโมลาร์ ตามลำดับ ส่วนกรดวาลโปรอิกซึ่งเป็นสารต้นแบบไม่มีผลกระตุ้นให้เกิดกระแสโดยตรง แต่ในระดับความเข้มข้นสูง (30-5000 ไมโครโมลาร์) กรดวาลโปรอิกสามารถเพิ่มกระแสกาบา เอ และมีฤทธิ์สูงสุดที่ระดับความเข้มข้น 4000 ไมโครโมลาร์ นอกจากนี้ยังพบว่า เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรียและกรดวาลโปรอิก ไม่มีผลต่อตัวรับชนิดไกลซีน สารฟูมาซีนิลซึ่งเป็นสารยับยั้งการออกฤทธิ์ของเบนโซไดอะซีปีน ไม่สามารถยับยั้งฤทธิ์ของ เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรีย ในการเพิ่มการไหลของกระแสกาบา เอ อย่างไรก็ตาม เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรีย สามารถยับยั้งกระแสที่ถูกกระตุ้นให้เกิดโดยตรงด้วยเพนโตบาบิทอลนอกจากนั้น เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรีย เมื่อให้ร่วมกับเพนโตบาบิทอลและกาบา สามารถเพิ่มกระแสกาบา เอ ได้มากกว่าการให้ เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรียหรือเพนโตบาบิทอลเพียงชนิดเดียวร่วมกับกาบา จากผลการศึกษาดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรีย อาจมีกลไกการออกฤทธิ์เกี่ยวข้องโดยตรงหรือโดยอ้อม กับตำแหน่งในการจับของบาบิทูเรท บนตัวรับชนิด กาบา เอ ซึ่งต้องศึกษากลไกการออกฤทธิ์ที่แน่ชัดต่อไป ความสามารถในการเพิ่มกระแสที่ไหลผ่านตัวรับกาบา เอ ของ เอ็น-(ทู-โพรพิลเพนทาโนอิล) ยูเรีย อาจเป็นกลไกอย่างหนึ่งในการต้านการชัก การศึกษาฤทธิ์ของสารนี้ต่อตัวรับชนิดอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับภาวะชักเป็นสิ่งที่น่าสนใจจะศึกษาต่อไป